Cështja shqiptare nuk shtrohet prej sot.Cështja shqiptare është shtruar prej se ekziston lëvizja kombëtare,pra me Rilindjen Kombëtare Shqiptare. Atëherë,çështja shqiptare shtrohej me qëllimin themelor që të krijohet shteti i pavarur shqiptar në trojet etnike shqiptare,kurse sot çështja shqiptare do të mund të shtrohej me qëllimin themelor që të bashkohet kombi i ndarë shqiptar. Pra,çështja shqiptare do të mund të shtrohej si problem real i shqiptarëve si popull i ndarë(4 gusht 1999).

Nga e djeshmja nxorrëm,së paku,dy mësime:

E para,se “besuam shumë naivisht” se të gjitha problemet do t’i zgjidhim “me rrugë paqësore“,me dialog dhe me marrëveshje demokratike.

E dyta,se Evropa “i respekton” vetëm ata që mbrohen dhe se kurrfarë apelesh, kurrfarë bindjesh dhe kurrfarë konferencash nuk do ta vinin në lëvizje atë për të bërë atë që duhej të bënte…(10 gusht 1999).

Tash ka një tendencë të papranueshme të Misionit të OKB-së që Kosovën ta shohë dhe ta paraqesë si një mozaik nacional, përkundër faktit të pamohueshëm se Kosova nuk paraqet rajon heterogjen nacional. Përkundrazi,popullatën në Kosovë e karakterizon pjesëmarrja e madhe e shqiptarëve dhe ky realitet nuk mund të anashkalohet,qoftë edhe me pretendimet që gjoja…të ketë një “paqe formale”(14 gusht 1999).

Ajo që iriton në mënyrë të veçantë është “një lloj i legalizimit të heshtur të ndarjes së Mitrovicës”,me përdorimin e papranueshëm nga ana e KFOR-it të terminologjisë “pjesa shqiptare” dhe “pjesa serbe” e qytetit,edhe pse një ndarje e tillë as që ka ekzistuar dhe as që mund të ekzistojë.

Megjithatë,çështja e Mitrovicës kërcënohet me rrezikun “e ndarjes faktike”të saj,po qe se KFOR-i “shtiret i shurdhër”dhe lejon nga një problem i paqenë të krijohet një problem që tejkalon përmasat lokale dhe pretendon”të bëhet “problem rajonal” apo “ndërkombëtar”(22 gusht 1999).

Kemi histori shumë të hidhur që të mos nxjerrim mësim prej saj.Kemi hyrë në një fazë të zhvillimit kombëtar, në të cilën marrim përgjegjësi të madhe për të ardhmen e kombit.Kemi mjaft detyra,për të cilat as nuk kemi përcaktuar përparësinë,as bartësit dhe as afatet për përmbushjen e tyre(7 shtator 1999).

Vështrimi,por edhe trajtimi i Kosovës si “mjedis multietnik” nuk mund e mos të kërcënohet me rrezikun për “të prodhuar” pasoja në dëm të shqiptarëve etnikë.Kosova nuk paraqet fare “shoqëri multietnike”.Ajo as nuk ishte në të kaluarën e saj,as nuk është sot shoqëri e tillë(13 shtator 1999).

Shpresojmë se UNMIK-u me kohë do të kuptojë se shqiptarët territorin e Kosovës e ndjejnë thellë si truall politik të tyre dhe se kjo ndjenjë bazën e ka në realitetin demografik të Kosovës.Kjo është e vërteta për Kosovën.Për Kosovën nuk ka dhe nuk mund të ketë edhe “një të vërtetë tjetër”.Shkenca politike dhe juridike në Kosovë dhe ajo shqiptare në përgjithësi,duhet të afirmojë pikëpamjen se çështja e Kosovës mund të vështrohet dhe duhet të vështrohet vetëm në kuadër të dimensionit të vërtetë të saj,të përbërë nga “karakteri etnik,historik,politik dhe ndërkombëtar i Kosovës, mëvetësia e saj dhe e pozitës së saj”(21 shtator 1999).

Cdo persiatje eventuale për kantonizimin e Kosovës është e pabazë,meqë prapa vetes nuk ka fundament të ndarjeve reale etniko-territoriale në hapësirën e saj. Përkundrazi,shumica etnike shqiptare paraqet karakteristikë të të gjitha makrozonave të saj(21 shtator 1999).

Me sa më shumë elemente të pavarësisë vendoset Administrimi i Përkohshëm Civil Ndërkombëtar,me më shumë gjasa për pavarësi të plotë do të dalë Kosova prej tij (2 tetor 1999).

Gjendja e përgjithshme në Shqipëri nuk mund të lërë indiferentë asnjë shqiptar,kudo që ai jeton dhe vepron. Sa më heret që do të ndodhë përmirësiviteti i gjendjes në Shqipëri,pjesa tjetër e shqiptarëve në Ballkan do ta ndjejë mbështetjen e vet.Ta duash atdheun është gjëja më elementare që kërkohet prej shtetit shqiptar. Për mungesë të atdhedashurisë,jo vetëm që u përdhos sovraniteti i Shqipërisë, por edhe të qenit e shtetit dhe të kombit shqiptar. Përgjegjësia për këtë i bie,në rradhë të parë, udhëheqjes së Shqipërisë(9 tetor 1999).

Para se “të ulemi në tryeza ndërkombëtare”ne do të duhej “të pranojmë të ulemi në sofra kombëtare”. Ne nuk mund të presim që ëpër çështjen tonë të angazhohen “të gjithë të tjerët”, e ne vetë të shtjerremi në ndarje krahinore,konfesionale e ideologjike (14 tetor 1999).

Shqiptarët e Kosovës asnjëherë deri më tash nuk kanë vendosur për vetën. Për ta kanë vendosur të tjerët, pra atyre u është imponuar vullneti që të pranojnë nënshtrime dhe pushtime tokash nga të huajt. Sot ata pretendojnë të jenë subjektë të vetëvetës,pra subjektë të vendosjes për fatin e vet në rrethana të reja historike sipas parimit të vetëvendosjes kombëtare (19 tetor 1999).

Cështja shqiptare sot në Ballkan nuk mund të shtrohet ndryshe veçse si çështje e bashkimit të kombit të ndarë shqiptar dhe e trojeve etnike të tij.Eshtë ky një proces i cili do t’i prishte kufijtë kolonialë që ndajnë sot shqiptarët, përkundër faktit se ata janë nga të gjitha anët të rrethuar me vetëveten. Bashkimi i shqiptarëve nuk do të thoshte cenim i integritetit territorial të asnjë shteti,po qe se trojet në të cilat jetojnë sot shqiptarët janë troje të tyre. Vërtetë, trojet dhe nuk mund të jenë të të tjerëve,përveç të atyre,të cilët i kanë gjithnjë parasysh(29 tetor 1999).

Shqiptarët aspirojnë sot:

Një,çlirimin e plotë të gjysmës së popullit,i cili në tokat e veta etnike është i ndarë nga trungu kombëtar dhe gjindet ende i copëtuar.

Dy,bashkimin e vet në hapësirën ballkanike në bazë të paritmit të vetëvendosjes (8 nëntor 1999).

Historia është dëshmitare për politikën shkombëtarizuese, për krimet e mëdha ndaj shqiptarëve gjatë viteve 1912-1918, për terrorin e egër gjatë mbledhjes së armëve në Kosovë, nga viti 1913 e këndej, për planet e lëvizjes çetnike për shfarosjen e shqiptarëve, për shpërnguljen e shqiptarëve në Turqi, për shpronësimin e fshatarësisë dhe për kolonizimin serbo-malaziaz e tjera e tjera veprime dhe akte gjenocidiale ndaj qenies kombëtare shqiptare (9 nëntor 1999).

Në Ballkan ka frikë nga lufta dhe është e mundshme që të bëhen koncesione në ndërtimin e ri politik të tij. Ka opcione për zgjidhje kaluese, mirëpo zgjidhjet kaluese jo vetëm se nuk paraqesin zgjidhje,veçse kërcënohen me rrezikun që të bëhen edhe zgjidhje të përhershme.Populli shqiptar ka një histori të hidhur dhe duhet të tregohet shumë i vëmendshëm se çfarë skenaresh luhen apo mund të luhen me te,sepse çdo skenar nuk bëhet sa për t’u bërë,por bëhet për t’u realizuar (4 dhjetor 1999).

Shqiptarët sot premtojnë se do të ecin udhës së cilës,më në fund,i shihet fundi. Ata sot zotohen se, definitivisht, do ta braktisin Lindjen dhe se do t’i afrohen Perëndimit. Kjo është koha e tranzicionit të tyre dhe ata nuk guxojnë të presin në stacionin e gabuar(29 dhjetor 1999).

Të bashkuar, të pamundshmen e bëjmë të mundshme;të ndarë,të mundshmen e bëjmë të pamundshme.Të veprosh,pa u bashkuar,është e padobishme;të bashkohesh,pa vepruar, është e paefektshme (29 dhjetor 1999).

Shqiptarët,më në fund,do të duhej të kuptonin se vetëm me kohë mund të fitohet koha. Po qe se do të vazhdonin të merreshin me vetëveten,shqiptarët do të pranonin logjikën vetëshkatërruese dhe shmangien nga lufta e vërtetë-çlirimi përfundimtar i gjysmës së kombit të sunduar nga të huajt (8 janar 2000).

Asnjëherë më parë nuk kemi pasur më shumë njerëz profesionistë dhe intelektualisht të formuar, por edhe asnjëherë më parë nuk jemi sjellur në mënyrë më shpërfillëse ndaj tyre. Nevojën që të bëjmë më shumë dhe me një mendje të ngritur kombëtare e ka shtruar Londra dje,po sikurse Parisi sot dhe, ndoshta, Brukseli nesër (14 janar 2000).

Kërkesa për ndarjen e Mitrovicës, sikurse edhe kërkesa për kantonizimin e Kosovës, fshehin një tendencë e cila objektivisht mund të jetë vetëm në dëm të zgjidhjes së drejtë ndërkombëtare të çështjes së Kosovës. Ato kërkesa injorojnë faktin për “kuantume dhe proporcione relative demografike dhe kombëtare,shprehimisht të ndryshme”. Kosova nuk paraqet “territor diversifikativ etnik të karakterit enklav”. Prandaj, ”përthekimi i dhunshëm politik i një pjese të territorit të Kosovës asessi nuk është në përputhje me entitetin burimor politik të atij territori” (18 janar 2000).

Në burgjet serbe mbahet peng një numër relativisht i madh i shqiptarëve të pafajshëm. Kundër tyre zhvillohen procese të montuara dhe drejtësia serbe përpiqet të gjejë bazë juridike për ndëshkimin dhe për mbajtjen e tyre të mëtejshme në kazamatet serbe. Për habi,bashkësia ndërkombëtare “shtihet e shurdhër”… (19 janar 2000).

Popullata shqiptare në Kosovë dhe teritori etnik i saj,gjatë historisë ka jetuar dhe ka funksionuar si bashkësi etnike. Prandaj,në shqyrtimet për Kosovën dhe të ardhmen e saj janë të pashmangshme shqyrtimet e çështjes së kontinuitetit historik të Kosovës, përkndër sugjerimeve që të ardhmen ta ndërtojmë me shikim nga koha që vjen,e jo me kthimin në kohën e kaluar. Shqiptarët nuk mund të harrojnë dhe nuk do të harrojnë të kaluarën e vet të hidhur në të cilën në të vërtetë edhe përjetuan padrejtësitë më të mëdha… (24 janar 2000).

Ngritja e plotë,e pandashme,e tërësisë së çështjes shqiptare, ”qoftë historikisht, qoftë politikisht, bëhet sot e arsyeshme”. Në përputhje me këtë,edhe diplomacia shqiptare do të duhej të paraqitej gjithnjë e më shumë si një tërësi kombëtare. Asnjë diplomaci tjetër para saj, nuk do të kuptojë, e lere më ta shtrojë,çështjen shqiptare si një çështje(9 shkurt 2000).

Historia politike e çështjes së Kosovës flet mbi përpjekjet e parreshtura të regjimit serb për shfarosjen e shqiptarëve. Dhuna dhe terrori serb ndaj shqiptarëve të Kosovës ishin sistematikë dhe të shumëllojshëm, me forma të ndryshme dhe intensitet të theksuar. Ato përherë përmbanin elemente substanciale të gjenocidit. Të karakterit gjenocidal ishin aktet juridike të pushtetit serb qysh në periudhën 1913-1915, kur krimet ndaj shqiptarëve në këtë periudhë u bënë “në funksion të pastrimit etnik” (12 shkurt 2000).

Edhe sot nuk ndodh rastësisht Mitrovica. Klasa politike shqiptare duhet të aftësohet që të kuptojë skenarët që mund të luhen me Kosovën. Prandaj,nuk duhet të bëhet asgjë problemi i Mitrovicës(19 shkurt 2000).

Për diasporën shqiptare mund të nxjerren, më së paku, dy përfundime: së pari, diaspora shqiptare është e ndarë politikisht dhe partiakisht dhe, së dyti, ndihet nevoja dhe pothuajse është i domosdoshëm organizimi i saj “mbi baza kombëtare” (2 mars 2000).

Përderisa në Shqipëri nuk është mirë,nuk do të jetë mirë as në Kosovë, ndërsa përderisa në Kosovë nuk është mirë,nuk do të jetë mirë as me shqiptarët në Maqedoni,Kosovë Lindore e Mal të Zi. Prirjet për bajraktarizëm na kanë kushtuar shumë në historinë tonë të hidhur. Kërcënohet rreziku që këto të tashmet të na kushtojnë edhe më shumë. Në vend se t’i ndajëmë punët sipas aftësive, parapëlqejmë t’i ndajmë sipas partive. Prandaj na ndodh që,në vend se të luftojmë për kombin,më shumë të pëlqejmë “shkombin” (7 mars 2000).

Edhe pse fjala ime nuk ka pretendime që të shprehë historinë e popullit shqiptar,e ndiej të nevojshme që ,në funksion të vendosjes së historisë në shërbim të së tashmes dhe veçanërisht të projekttmit të së ardhmes së popullit shqiptar,të tërheq vëmendjen se historia e popullit shqiptar nuk mund dhe nuk do të duhej të merrej si e shkëputur dhe e përndarë në kuadër të shteteve që kanë sunduar në trojet shqiptare dhe në kuadër të marrëdhënieve të shqiptarëve me ato shtete. Shqiptarët janë popull autokton dhe jetojnë në trojet e veta etnike të cilat padrejtësisht sundohen nga të huajt. Mbi këtë bazë do të mund të argumentohej bollshëm jo vetem e drejta historike dhe natyrore e shqiptarëve në trojet e veta etnike,por edhe mëvetësia politike,juridike dhe territoriale dhe e drejta e tyre për vetëvendosje,veçanërisht pas shpërbërjes së ish-Jugosllavisë dhe krijimit të shteteve sovrane dhe të pavarura,si rezultat i kësaj shpërbërjeje (26 mars 2000).

I përket popullit të Kosovës që të zgjedhë rrugën e ardhmërisë së vet. Ardhmëria e Kosovës ndodhet,së pari,në duart e shqiptarëve. Pavarësia e Kosovës paraqitet me shumë elemente favorizuese për politikën e sotme në Ballkan. Realitetet e reja të krijuara në Kosovë janë dhe mund të jenë bazë dhe kornizë e vetme për zgjidhjen e çështjes së Kosovës (3 prill 2000)

Kosova ka hyrë në agjendat amerikane dhe ky fakt të bën të shpresosh në të ardhmen e saj. Mirëpo,amerikanët,me të drejtë,kërkojnë edhe angazhimin tonë të drejtpërdrejtë në konsolidimin e gjendjes. Pyetje e të gjitha pyetjeve më bëhet se është:a do të dëshmohemi se jemi në gjendje të qeverisim veten tonë? (23 prill 2000)

Në Kosovë nuk mund të mbahet status quoja dhe aty duhet të ndodhin ndryshime rrënjësore, mbi bazë të realiteteve të reja të krijuara. Shqiptarët e Kosovës ardhmërinë e vet e shohin vetëm në Kosovën e pavarur,duke mos e konsideruar Serbinë,në asnjë kombinim,”si shtet të vetin”dhe as “RFJ-në” për “ombrellë të vetën sigurie”Kjo do të duhej të ishte komponentë nisëse e çdo versioni të çfarëdo dokumenti me të cilin pretendohet të kornizohet e ardhmja e Kosovës,natyrisht po qe se me të pretendohet zgjidhja e drejtë e çështjes së Kosovës,si njërit nga përbërësit më të rëndësishëm të çështjes së pazgjidhur shqiptare; po qe se pretendohet që Kosova të mos jetë “zonë konfliktesh”dhe,më në fund,po qe se pretendohet që të vendoset paqja në rajon. Cdo zgjidhje tjetër nuk mund të jetë dhe nuk do të jetë zgjidhje dhe do të jetë e gjykuar të dështojë (12 maj 2000)

Më vjen shumë keq që droja ime që kam shprehur shumë herë rreth neglizhencës së bashkësisë ndërkombëtare, ndër të tjera, edhe për çështjen e pengjeve të luftës, po verifikohet në praktikë, ndërsa klasën politike shqiptare do të duhej ta zgjonte nga amullia se marrja me vetëveten më shumë se marrja me problemet që vazhdojnë ta trondisin Kosovën, është papërgjegjësi që nuk mund të falët (24 maj 2000)

“Zonja dhe zotërinj të nderuar,kur jeni të rrethuar me fëmijët tuaj të gëzuar,për një moment mendoni për fëmijët tanë të hidhur dhe ndihmoni që t’iu hiqen prangat që jetës ia shuajnë kuptimin dhe ia humbin shpresat”…”Shfrytëzoj rastin t’ju lus për angazhimin Tuaj dhe për rreshtimin Tuaj në anën e së drejtës dhe të drejtësisë” (Letër e hapur dërguar Komitetit për Marrëdhënie me Jashtë të Kongresit Amerikan, 7 qershor 2007)

Kosova një vit pas(luftës),kërkon “dalje prej rrethit të mbyllur”,e jo “mbyllje brendapërbrenda tij” (23 qershor 2000)

Minimizimi i faktorit shqiptar dhe maksimalizimi i faktorit serb nuk paraqesin formulën e gjetur për Kosovën (8 korrik 2000)

Forcat politike shqiptare të Kosovës duhet të mblidhen rreth një sofre kombëtare përpara se të ulen rreth një tryeze ndërkombëtare (10 korrik 2000)

Cështjes së Kosovës ende i bëhet një qasje e pjesshme edhe nga vetë shqiptarët.Do të duhej shikuar se çfarë mundësish nuk janë shfrytëzuar. Do të duhej ndërtuar një strategji të veprimit me bashkësinë ndërkombëtare, por jo me përulje dhe jo me nënshtrime (19 korrik 2000)

Shprehem kundër “imponimit të ndërrimit të roleve”ndërmjet shqiptarëve dhe serbëve dhe “prezantimit të serbëve si viktima”, përkundër gjithë asaj që kanë përjetuar shqiptarët. Në vend se “të sulmojnë” shqiptarët “po detyrohen të mbrohen”, ndërsa serbët,në vend se “të mbrohen”, ”stimulohen të sulmojnë (4 gusht 2000)

Shumë çështje që kanë të bëjnë me shqiptarët në të kaluarën,kërkojnë prej tyre që të jenë më të vëmendshëm në të ardhshmen(22 gusht 2000)

Ne e dimë se cilat janë kërkesat tona dhe konsideroj se nuk ka nevojë për ndonjë garë …se cili është më kombëtar se tjetri.Ne sot kemi nevojë për një udhë që na bashkon dhe që nuk na ndan,që na shumon dhe që nuk na pakëson,që nga dy mendje “bëjmë një të përbashkët”(28 gusht 2000)

Askush nuk e ka mandatin që të shtrojë ndryshe zgjidhjen e çështjes së Kosovës nga vullneti i shprehur i popullit.Kjo do të duhej të ishte komponentë nisëse për secilin politikan shqiptar kurdo dhe kudo qoftë që e shtron dhe do ta shtrojë çështjen e Kosovës(2 shtator 2000)

Të duash atdheun është gjëja më elementare që kërkohet prej shtetasit shqiptar,sepse ngjarjet në Shqipëri po dëshmojnë se nuk mjafton të jesh shqiptar që ta duash Shqipërinë.Në luftë për pushtet kërcënohet të tregtohet me atdheun(3 shtator 2000)

Eshtë e vërtetë se “duhet jetuar duke shikuar përpara”,por “jeta mund të kuptohet edhe duke shikuar prapa”.Prandaj,duhet t’i kthehemi përherë së kaluarës për të ndërtuar të ardhmen.Vetëm ashtu mund të korrigjohen gabimet e së kaluarës.Kreu i tashëm politik shqiptar ka mundësi të nxjerrë mësim nga gabimet e krerëve politikë shqiptarë në të kaluarën.Edhe ai ka mundësi të gabojë,por “të gabosh dhe të mos korrigjohesh,do të thotë të gabosh me të vërtetë”(8 shtator 2000)

Pa nxjerrë mësim mësim nga e kaluara,nuk mund të ndërtojmë të ardhmen.Historia jonë,vërtetë,është shumë e hidhur që të mos mësojmë prej saj.Do të duhej kërkuar,por edhe do të duhej gjetur,një model i veprimit të përbashkët në rrafshin kombëtar.Një kuvendim brendashqiptar,duket se bëhet i pashmangshëm,një kuvendim i cili,do të duhej të kapërcente kufijtë e dialogimit të përditshëm sipërfaqësor të një “kurtoazie politike diplomatike”(3 janar 2001)

Përkufizimi i çështjes shqiptare si një çështje do të mund të krijonte shumë favore për zgjidhjen e pjesëve përbërëse të saj.Me dimensionet e shprehjes së saj,ajo dhe nuk do të mund të përkufizohej ndryshe,megjithë përcaktimet e tashme të pjesshme të shqiptarëve(14 shkurt 2001)

Bashkësia Ndërkombëtare nuk duhet të shprehë vetëm shqetësimet për gjendjen në Kosovën Lindore,por edhe të ndërmarrë veprimet e nevojshme për përballimin e saj.Dhuna në Kosovën Lindore e ka adresën në organet e pushtetit serb.Ftesa për mirëbesim bëhet në kohën kur përshkallëzohet dhuna serbe ndaj shqiptarëve dhe nga kjo gjendje sikur nxirret një përfundim se dhuna dhe negociatat nuk mund të ecin bashkë(23 shkurt 2001)

Marrja me vetevetn e shqiptarëve edhe në këto çaste të vështira të qenies së tyre si një popull dhe një kmb i ndarë,do të thoste pranimin e logjikës vetëshkatërruese dhe shmangien nga lufta e vërtetë,përkatësisht nga realizimi i synimeve kombëtare. Përderisa popujt dhe kombet e tjera hartojnë memorandume,elaborojnë projekte dhe ndërtojnë programe kombëtare për të ardhmen e vet,ne vazhdojmë të shterim energjinë,duke u marrë njëri me tjetrin,njera me partinë tjetër,duke u përpjekur për të dëshmuar ndershmërinë e vet mbi pandërshmërinë e tjetrit(7 mars 2001)

Shqiptarët duhet të jenë të vëmendshëm që asnjë segment i çështjes shqiptare të mos zgjidhet me dëmtimin e tërësisë.Shqiptarët janë i vetmi popull në Ballkan që nga të gjitha anët kufizohen me vetëveten.”Në udhëkryqin e luftërave ballkanike,gjysma e kombit shqiptar dhe mëse gjysma e trojeve etnike të shumicës etnike shqiptare nuk u gjend vetem jashtë shtetit të ri shqiptar,por u gjend e okupuar nga shtetet fqinje ballkanike,kryesisht nga shteti serb”(17 mars 2001)

E tashmja dhe e ardhshmja e popullit shqiptar do të duhej të vendosej mbi bazën e së drejtës së tij për vetëvendosje.Qendrat ndërkombëtare të vendosjes,do të duhej t’i kuptojnë pasojat nga copëtimi i çështjes shqiptare,po sikurse shqiptarët që duhet t’i kuptojnë pasojat nga fragmentarizimi i politikës së tyre kombëtare(18 mars 2001)

Maqedonia mund të ekzistojë si shtet vetëm mbi parimet e barazisë së shqiptarëve me maqedonasit.Shqiptarët në IRJM duhet t’i gëzojnë të gjitha liritë dhe të drejtat e njëjta në kushte të njëjta si dhe pjesëtarët e popullit maqedonas.Shqiptarët në IRJM jetojnë në trojet e veta etnike dhe janë popull autokton në ato troje.I veçon kompaktësia e tyre etnike territoriale,historike,gjuhësore dhe kulturore.Në trojet e veta etnike janë popullsi shumicë(29 mars 2001)

Thuhet se pa analizuar mirë të kaluarën,nuk mund të ndërtohet e ardhshmja.E kaluara jonë është veçse e hidhur si popull dhe si komb.Historia pothuajse asnjëherë nuk ishte në anën tonë.Cështja shqiptare u copëtua dhe për pasojë pati vendosjen e shqiptarëve nën sundimin e të huajve.Kreu politik shqiptar në të kaluarën ishte përherë në provime të mëdha,të cilat nuk i kaloi gjithnjë me sukses.Ai sot sërish gjindet para provimit të madh:a do të arrijë që ta kapitalizojë vullnetin e popullit dhe të vihet në mbështetje të tij.Kjo është sot pyetje e të gjitha pyetjeve(30 prill 2001)

Udhëkryqet e çështjes së pazgjidhur shqiptare sot shprehen me Kosovën me status të papërkufizuar,kushtetutën e saj me emërtim të kontestuar,me Kosovën Lindore pa platformë të zbatuar,me Maqedoninë pa negocim të filluar,me hapësirën shqiptare pa koncenzus të ndërtuar(5 maj 2001)

Vetëm një popull i cili bashkon rreth një sofre mendjet e ngritura dhe forcat shtetërore,politike dhe ushtarake e ka të sigurt fitorën(6 maj 2001)

Nuk mund të fallen gjërat që nuk harrohen.Ne nuk do t’i harrojmë dhe nuk mund t’i harrojmë padrejtësitë e së kaluarës.Përkundrazi,ne duhet t’i bëjmë dosjet për ata që janë përgjegjës për veprime kundërnjerëzore të së kaluarës dhe që të kërkojmë që të gjithë të sillen para drejtësisë(11 maj 2001)

Planet dhe projektet e përbashkëta serbo-sllavomaqedonase gjithmonë kanë pasur për qëllim,siç kanë edhe sot,ndarjen dhe këmbimin e territoreve dhe të popullsive që,në fakt,do të thotë,vazhdimin e spastrimeve etnike dhe të shpërnguljeve të dhunshme të shqiptarëve nga trojet e tyre.Kështu duhet trajtuar edhe planin dhe projektin e Akademisë së Shkencave dhe të Arteve të Maqedonisë dhe,në qëllimin e tij të fundit,duhet parë lidhjen e tij me Memorandumin e Akademisë së Shkencave dhe të Arteve të Serbisë(4 qershor 2001)

Koha do të jetë ajo që shqiptarët do t’i shpjerë kah nevoja e ndërtimit të filozofisë politike të tyre:”Një komb,një qëndrim,një shtet”që sot,në kushtet dhe rrethanat ekzistuese,kombëtare dhe ndërkombëtare,disi tingëllon si parrullë boshe politike,madje edhe në vetë hapësirën shqiptare,me gjithë faktin se ajo,në esencë,paraqet synim shekullor të tyre.Ata duhet të kuptojnë,më në fund,se vetëm të bashkuar mund të jenë më të fuqishëm,vetëm të bashkuar mund të ndihen më të sigurt dhe vetëm të bashkuar mund të ndërtojnë një perspektivë më të ndritshme për veten si komb(5 korrik 2001)

Kam një numër pyetjesh për UNMIK-un.A nuk e ka të qartë UNMIK-u se nuk është MIllosheviçi një dhe i vetmi përgjegjës për krimet në Kosovë?A nuk i “ka kuptuar”ende UNMIK-u nacionalizmin dhe shovinizmin serb?A nuk ka marrë UNMIK-u “në dorë ndonjëherë”programet e partive politike serbe,për “të mësuar”qëndrimin e tyre ndaj shqiptarëve?(19 korrik 2001)

Shqipëria nuk guxon ta konsiderojë “të kryer”çështjen e Kosovës.Shqipëria nuk guxon të heshtë çështjen e Kosovës Lindore.Shqipëria nuk guxon që të mos interesohet për pozitën e shqiptarëve në Ish-Republikën Jugosllave të Maqedonisë dhe në Mal të Zi.Shqipëria nuk guxon të heshtë çështjen çame(6 gusht 2001)

Diplomacia shqiptare do të duhej në mënyrë aktive “të përkujdesej”për fatet e shqiptarëve të shkëputur nga “trungu kombëtar”.Ajo do të duhej që,më në fund,të kuptojë ”se nuk ka fqinjësi të mirë në Ballkan”,port ë kundërtën.,ajo do të duhej të ruhej prej kurtheve të vendeve fqinje.Prandaj,për diplomacinë shqiptare nuk është dhe nuk duhet të jetë kjo kohë e heshtjes,por është dhe duhet të jetë kohë e fjalës(17 gusht 2001)

Sado që Marrëveshja shqiptaro-sllavomaqedonase rezulton “me një çast frymëmarrjeje” të shqiptarëve,ajo,në të vërtetë,vetëm hap një proces të kërkimit të të drejtave të tyre legale dhe të ligjshme kombëtare.Prandaj,Marrëveshja shqiptaro-sllavomaqedonase nuk shënon “fitimin e luftës”,por “vetëm të një beteje”(19 gusht 2001)

Nuk mund të ndërtohet me duart e huaja më mirë se me duart e tua.E kaluara e hidhur duhet « t’i shtyjë »shqiptarët që të veprojnë si « një bashkësi e pashkëputur ».Edhe e tashmja,ende brengosëse e tyre,nuk ka alternativë tjetër,veçse të veprimit të përbashkët të shqiptarëve si një komb,ndonëse i ndarë dhe i copëtuar në më shumë shtete.Prandaj,vetëm ndërtimi i lidhjeve të fuqishme ndërmjet tyre,mund “të mos e lëshojë dorësh tërësinë e çështjes”(27 gusht 2001)

Atomizimi i çështjes shqiptare është një pozicion politik i paqëndrueshëm. Prandaj,ndihet nevoja për një koncenzus brendashqiptar për shtruarjen e çështjes shqiptare në tërësinë e saj.Ndihet nevoja për një angazhim më të madh për të shpërfaqur të vërtetën për të drejtën historike dhe etnike të shqiptarëve për trojet në të cilat ata jetojnë.Vetëm më një angazhim më të madh do të sigurohet që bota të mësojë të vërtetën për Shqipërinë Etnike,e cila,veçanërisht në qarqet serbe,paraqitet si “Shqipëri e Madhe”(25 shtator 2001)

Nuk e di pse ngurrojmë që çdo dukuri ta quajmë me emrin e vërtetë.Në Kosovë ka ndodhur dhuna dhe terrori shtetëror e politik serb me përmasa të gjenocidit.Kjo dukuri nuk është e re në Kosovë.Po qe se do t’i bënim një vështrim sado të shkurtër “historikut të krimit dhe të gjenocidit serb ndaj shqiptarëve”,do të mund të identifikonim “lashtësinë e tyre si dhe gjeneratorët e aktit të krimit gjenocidal,që kanë marrë fuqi që nga ‘Naçertania’ e 1844-it”(3 nëntor 2001)

Bashkësia Ndërkombëtare nuk është nëna që lind fëmijën në Kosovë,ajo është mamia që e bën më të lehtë lindjen e saj.Asnjë fëmijë nuk ushqehet më mirë se më qumështin e nënës së vet(4 janar 2002)

Sado që politika,në dukje të parë,”nuk është privilegj”,neve shqiptarëve sikur “na ka ënda” të gjithëve të merremi me të,edhe pse marrja me politikë kërkon një prirje të veçantë.Politika nuk është zeje që mësohet,por është shkathtësi që lind e zhvillohet(3 shkurt 2002)

Në kohën kur Shqipëria,sikurse edhe Kosova,përballen me vështirësi nga më të ndryshmet,mungojnë hapat konkretë dhe veprimet konkrete.Mendoj se sillemi më shlirshëm sesa që e kemi hapësirën,se flasim më gjerë sesa që na lejon fjalori dhe se mbajmë më shumë fjalime sesa që e mbajmë fjalën.Eshtë kështu,sepse,e para,ne ende nuk e kemi kuptuar peshën e kohës që rëndon mbi popullin dhe mbi kombin tonë;e dyta,se ne ende merremi më shumë me vetëveten sesa merremi me të tjerët dhe e treta,se parapëlqejmë më shumë të veprojmë të ndarë sesa të bashkuar(4 shkurt 2002)

Shqiptarët,”këndej dhe andej kufirit”,do të duhej të mendonin për faktin se skenarët me ta dhe përreth tyre ende nuk kanë përfunduar.Ky popull dhe ky komb nuk i meriton traumat që poi a sjell ndarja dhe përçarja ndërmjet organeve,partive dhe liderëve(5 shkurt 2002)

Ndodhitë në Kosovë dhe në Shqipëri janë “kushtimisht të ndara”,por në esencë duhet t’i vështrojmë dhe t’i përjetojmë “të pashkoqura”,sepse pavarësisht nga imponimet që të merremi veç e veç me Kosovën dhe me Shqipërinë ato nuk janë “dy botë të ndara”,por “një tërësi e shkëputur”që pretendon (ri)integrimin e vet(24 shkurt 2002)

Ataku i drejtpërdrejtë në tërësinë territoriale të Kosovës me marrëveshjen serbo-sllavomaqedonase dhe legalizimi i saj nga ana e Këshillit të Sigurimit të Organizatës së Kombeve të Bashkuara nuk paraqet inkonsenkuencën e parë të bashkësisë ndërkombëtare në lidhje me Kosovën.Ky veprim i fundit i bashkësisë ndërkombëtare ndoshta është rast i mirë “për ta kthyer filmin nga fillimi” për të mësuar për të gjitha inkonsekuencat e saj në lidhje me Kosovën(4 mars 2002)

“Të mos shtiremi”se “asgjë nuk po ndodh”me ne dhe rreth nesh.Sado që “guri ka lëvizur prej vendit”,deklaratat e krerëve politikë shqiptarë në gjithë hapësirën shqiptare nuk janë në përputhje me realitetin që na rrethon,sepse e vërteta flet se ende nuk është mirë as në Shqipëri dhe as në Kosovë,as me shqiptarët në Maqedoni dhe as me shqiptarët në Mal të Zi…Jam i ndërgjegjshëm se popullit më së lehti mund t’i shitet “diçka që flet për atë që i pëlqen”.Prandaj,sot më së shumti mund të shitet ndër ne zotimi me të cilin “nuk do të lejojmë që të ndodhë…”,diçak që,në të vërtetë,po ndodh(8 prill 2002)

Institucionet e Kosovës,që heshtin në kohën kur duhet të reagojnë,nuk mund të amnistohen nga përgjegjësia.Sot,me gjithë qenien e Kosovës “nën mbikëqyrjen ndërkombëtare”ndodhin “cenime të kufirit”të Kosovës dhe rrudhje të vazhdueshme të tij,”në emër të marrëveshjeve”të serbëve dhe sllavomaqedonasve,pa pëlqimin e Kosovës dhe të organeve kompetente të saj…(29 prill 2002)

Në Kosovën Lindore,në vend se “të rregullohet”,gjendja po përkeqësohet.Tendenca për serbizimin e saj është evidente.Gjithë ata që “u besonin marrëveshjeve me serbët”,kishin harruar se serbët më shumë se për marrëveshje,janë të njohur për mosmarrëveshje.Edhe në FYROM nuk ka ende “lëvizje të gurit prej vendit”.Shqiptarët kërkojnë zbatimin e Marrëveshjes së Ohrit,sado që edhe ajo nuk i ka përmbushur objektivat e tyre,e sllavomaqedonasit i bishtërojnë mundësisë së jetësimit të saj,sepse nuk “janë mësuar”t’i shohin shqiptarët “në pushtet”përveç se në Bitpazar…(13 korrik 2002)

Shprehja e shqetësimeve për gjendjen e të drejtave dhe interesave kombëtare të shqiptarëve në trojet e veta etnike nuk bëhet asnjëherë për mbjelljen e ndjenjës së pesimizmit,sa bëhet me qëllim të zhvillimit të ndjenjës së përgjegjësisë së diplomacisë shqiptare për të marrë ënjë qëndrim të drejtë kombëtar rreth fateve të tyre(14 shtator 2002)

Prapa kërkesave dhe interpretimeve serbe për “decentralizimin”,në fakt, ”fshihen”kërkesat për përligjjen e enklavave dhe “etablimin e komunave serbe”.Kërkesat serbe “për decentralizimin”në Kosovë,të kohëpaskohshme,port ë fuqizuara kohëve të fundit,i shoqëron një tendencë e cila,objektivisht,mund të ketë pasoja në zgjidhjen ndërkombëtare të çështjes së Kosovës(21 tetor 2002)

“Syçeltësia,të qenët i ndërgjegjshëm për atë që ndodhë me ty dhe rreth teje është njëra nga cilësitë kryesore të pjekurisë së një individi apo të një shoqërie”.E gjykoj se liderët tanë dhe institucionet tona kanë shumë arsye që të jenë “syçelë dhe të ndërgjegjshëm”për faktin se në Kosovë ka mbetur shumë për t’u bërë,në mënyrë që të ecim “në drejtimin e duhur”dhe të arrijmë “në vendin e duhur”(11 nëntor 2002)

Mospërcaktimi i statusit të Kosovës mban të bllokuar shumë procese politike.Po qe se do të vazhdohej pa proces të elaboruar politik dhe ekonomik,në Kosovë do të vazhdojmë të kemi ngecje në vend e jo ndërtim të së ardhmes(29 dhjetor 2002)

Cçshtja e Kosovës nuk mund të vendoset pa fund në “sallat e pritjes”.Edhe pse mendohet se në Kosovë “ka mbetur”për t’u bërë “shumë më shumë”për “t’u hapur”çështja e statusit të saj,mospërcaktimi i tij është bërë pengesë e shumë proceseve që duhet të zhvillohen në të(22 shkurt 2003)

Megjithë deklarimet e qendrave të vendosjes se “tash nuk është koha e duhur”për “të paragjykuar statusin”,shqiptarët nuk do të duhej të qëndronin indiferentë ndaj zhvillimeve në Kosovë dhe përreth saj,por do të duhej të angazhoheshin me ngulm për “të bërë”gjithë atë “që nuk është bërë” jo vetëm për të ecur “në drejtimin e duhur”,por edhe për të arritur në të(23 shkurt 2003)

Nuk mund të bisedohet me Serbinë sikur të mos kishte ndodhur asgjë në Kosovë.Po qe se do “të bisedohej me Serbinë”,qoftë edhe për “çështje praktike”,pa u bërë një retrospektivë pasojave të luftës,do të legjitimohej gjithë ajo që Serbia bëri në Kosovë,duke kultivuar politikën shfarosëse ndaj shqiptarëve,e cila,ç’është e vërteta,u zhvillua në mënyrë sistematike,të planifikuar dhe të vazhdueshme(20 mars 2003)

Esenca e çështjes së Kosovës dhe e çështjes së shqiptarëve është njohja e të drejtës së tyre për vetëvendosje.C’është e vërteta,ajo paraqet faktorin e vetëm relevant me rastin e përcaktimit të së ardhmes së një populli.Nuk ka asnjë arsye që populli shqiptar të bëjë përjashtim ose të menjanohet nga ai parim(7 prill 2003)

Sot shkruhet historia e re e Kosovës.Do të dëshironim që historinë tonë të re ta shkruanim me duart tona,sepse në të kaluarën “na kanë shkruar të tjerët”,prandaj e kemi pësuar si popull dhe si komb(23 qershor 2003)

Cdo veprim i bashkësisë ndërkombëtare i cili nuk do të nisej nga faktet historike të cilat e mbështesin pavarësinë e Kosovës,do të ishte iracional dh eveçsa do të konservonte “gjendjen tensionuese në Kosovë”e cila vazhdon të jetë e tillë pikërisht për shkak të “harresës historike”(23 gusht 2003)

Shqiptarët po kalojnë sot njërën nga periudhat më të bujshme gjatë historisë së tyre më të re si komb dhe popull i ndarë.Ata gjenden ende në një pozitë të pasigurt,nga e cila e shikojnë të kaluarën e vet të hidhur,shqetësohen me gjendjen e tashme dhe përpiqen të gjejnë dhe të vendosin fatin e ardhmërisë së vet(6 nëntor 2003)

Dy bindje për një të vërtetë nuk mund të ekzistojnë,por as dy të vërteta për një bindje.Prandaj,si ndodhi që ofiçi i “terroristit”në Kosovë t’i atribuohet foshnjës në djep;nxënësit në shkollë,studentit në universitet;punëtorit në uzinë ose plakut në shtrat?(22 dhjetor 2003)

Standardet sigurisht synojnë një cak,por pa e përkufizuar qartë atë,kështu që ato vetvetiu “ngelin jashtë kontekstit të atij caku” dhe “objektivisht e izolojnë Kosovën nga rrjedhat e përgjithshme”.Në Kosovë standardet përjetohen edhe si “vënie e pengesave në rrugë’.Pengesat kanë të bëjnë me mosbartjen ose bartjen shumë selektive të kompetencave nga UNMIK-u tek autoritetet vendëse(6 shkurt 2004)

…Sikur harrojmë se “nuk na funksionojnë lidhjet tona”.Dhe,ç’ndodhë me këtë rast?Gabimet e të tjerëve “i vendosim përpara”dhe i shohim,ndërsa gabimet tona “i vendosim prapa”dhe nuk i shohim.Prandaj,ne vazhdojmë “të ankohemi në Evropën plakë”,në vend se të dalim “përpara pasqyrës”dhe të pyesim se ç’po bëjmë ne,në të vërtetë,për çështjen tonë(15 prill 2004)

C’prej se ka ndodhur shpërbërja e ish-Jugosllavisë dhe ç’prej se Kosova është vendosur nën Administrimin e Përkohshëm Civil Ndërkombëtar,në Kosovë kanë ndodhur realitete të reja dhe e ardhmja e Kosovës mund të zgjidhet vetëm mbi bazën e atyre realiteteve të cilat e shprehin Kosovën si entitet politik unik dhe të pandashëm(15 korrik 2004)

Institucionet e Kosovës nuk duhet të pranojnë çfarëdo ofertash për decentralizimin, veçanërisht jo ato “të gatuara në kuzhinat serbe”që,për qëllim të fundit,mund të kenë edhe ndarjen e Kosovës(28 korrik 2004)

Në kushtet dhe rrethanat e Kosovës,decentralizimi pikësëpari duhet të mbrojë karakterin unik të Kosovës.Ky është çelësi kryesor.Prandaj,decentralizimi në Kosovë,duke mos u identifikuar me ndarjen territoriale,duhet të parandalojë territorializimin etnik dhe krijimin e komunave ose të njësive të komunave mbi bazë etnike.Këto parime i kundërvihen dhe duhen t’i kundërvihen idesë për “territorializimin e çështjes serbe në Kosovë”,ide kjo që e përshkon “planin serb për decentralizimin në Kosovë” dhe “që përvidhet” në një mënyrë ose në një tjetër,në projektet “që qarkullojnë” në lidhje me “decentralizimin” në Kosovë,qoftë edhe në emër ose me miratimin e ndërkombëtarëve(29 korrik 2004)

Ne në Kosovë kemi nevojë për shumë studime teorike dhe empirike,në mënyrë që të ndërtohet një model i decentra1izimit:së pari,shoqërisht i pranueshëm;së dyti,politikisht i përshtatshëm;së treti,profesionalisht funksional;së katërti, organizativisht racional;së pesti,etnikisht i hapur(25 dhjetor 2004)

Në Shqipëri duhet të ndodhin rendi demokratik dhe shteti juridik.Ky është çelësi i daljes së Shqipërisë nga gjendja në të cilën ndodhet ajo sot.Rendi demokratik dhe shteti juridik mund të vendosen vetëm si raport ndërmjet dy kategorive që plotësohen njëra me tjetrën dhe secila për vete,po qe se njëkohësisht ekzistojnë.Në Shqipëri gjithnjë e më shumë po bëhet e kuptueshme se pa rendin demokratik dhe shtetin juridik nuk mund të ndodhin ndryshime që Shqipërisë do të mund t’i siguronin një të ardhme të mirë((27 janar 2005)

Bashkësia Ndërkombëtare sikur më lehtë i përgjigjet pyetjes “çfarë nuk mund të bëhet me Kosovën” sesa pyetjes “çfarë do të bëhet me Kosovën”.Dy gjëra sikur “po duken në sipërfaqe”.E para se,në vend se të zvogëlohet,po rritet numri i faktorëve që do të mund të vendosnin për statusin e Kosovës”.E dyta se, në vend se t’i jepet kjo e drejtë popullit të Kosovës,”siç parashikojnë vlerat dhe parimet demokratike”,mund të ndodhë që roli i Kosovës “të jetë i kufizuar”(4 maj 2005)

Zgjidhja që ofrohet për Kosovën:pavarësi,pa sovranitet,kërcënohet me rrezikun që të prodhojë dhe të thellojë shumë kundërthënie,prej të cilave po veçojmë:së pari,ndjenjën e “të qenët shtet”dhe pamundësinë për të funksionuar si i tillë;së dyti,ndjenjën e “të qenët autonom”dhe kufizimet për të vepruar në atë mënyrë;së treti,nevojën për “t’u veshur me pushtet”dhe pamundësinë për të qenë bartës i plotë i tij(7 maj 2005)

Bashkësia Ndërkombëtare duhet të ecë rrugës së zhbërjes së institucioneve paralele serbe,e jo rrugës së përligjjes së tyre “në emër të procesit të decentralizimit”,me reformat e ndërtuara “mbi kritere etnike” që,vetvetiu, do të ishin në dëm të integrimit të minoriteteve në strukturat legale të Kosovës(9 maj 2005)

Institucionet e përkohshme vetëqeverisëse në Kosovë duhet të vetëdijësohen për shkallën e përgjegjësisë që kanë për të ecur në drejtimin e duhur drejt realizimit të vullnetit të popullit.Ato duhet të aftësohen që t’u bëjnë ballë sfidave me të cilat do të mund të ndeshen në atë rrugë, e cila nuk është e lehtë dhe e pamundimshme(10 maj 2005)

Ata që fituan votën e popullit (në Shqipëri),duhet të kuptojnë se është “rrugë e mundimshme”në mes premtimit dhe jetësimit të tij.Për “të ecur përpara”duhet kujtuar të paktën gabimet që i bënë paraardhësit e tyre,në mënyrë që të mos i përsërisin(8 korrik 2005)

Bërja e shtetit është një “punë më e vështirë”se “deklarimi” për të.Procesi nuk do të jetë i lehtë dhe i pamundimshëm.Eshtë më i vështirë se ne që e mendojmë për shkak të ngathtësisë së institucioneve vendore,kufizimeve të qeverisjes së tyre,agresivitetit të Beogradit “kundër pavarësisë së Kosovës”dhe neglizhimeve të bashkësisë ndërkombëtare për ta zgjidhur çështjen e Kosovës në përputhje me vullnetin e popullit(13 korrik 2005)

Më lehtë është “të qenët demokratë”se “të bësh”demokracinë.Qeveria e re në Shqipëri duhet “ta nxjerrë vendin” nga një gjendje në të cilën ai “i ngjan fëmijës që sapo ka lindur i dobët”(15 korrik 2005)

Vetëvendosja as “nuk ndiqet”dhe as “nuk burgoset”.Thelbi i problemit të Kosovës është pikërisht mosnjohja e të drejtës së popullatës së saj për vetëvendosje.Duke “e ndjekur”dhe duke “e burgosur” ,ne vetë sikur po e mohojmë këtë të drejtë, të prononcuar edhe në dokumentet ndërkombëtare.Jam i vetëdijshëm se ky shkrim imi nuk “do të ndalë”as “ndjekjen”dhe as “burgosjen”që po i bëhet vetëvendosjes,por ndoshta,së paku,do “ta vrasë”ndërgjegjën e atyre që “urdhërojnë”,qoftë “ndjekjen”,qoftë “burgosjen”e vetëvendosjes(25 korrik 2005)

Kosova dhe Serbia nuk janë të ndara te lumi Ibër,port e kufiri Kosovë-Serbi.Kosova “detyrohet të hyjë”në negociata,pa u siguruar integriteti territorial i saj(17 shtator 2005)

Vendet e sovranizuara nga ish-Jugosllavia duhet ta mbështesin pavarësinë e Kosovës. Kosova ishte përbërës i ish-Federatës,prandaj do të duhej të njihej edhe si përbërës i shpërbërjes së saj(18 tetor 2005)

…Prej Shqipërisë kërkohet rol aktiv dhe qëndrim konstruktiv në lidhje me Kosovën dhe të ardhmen e saj.Prej Shqipërisë nuk kërkohet që të jetë “e moderuar”, por kombëtarisht e mobilizuar në lidhje me të ardhmen e Kosovës(29 tetor 2005)

Nuk ka zgjidhje për Kosovën pa vullnetin e popullit.Zgjidhja e statusit të Kosovës dhe njohja e tij varet nga të vërtetat e njëmendta dhe nga argumentet e vërteta.Nuk ka zgjidhje të problemit të Kosovës dhe të statusit të saj pa vullnetin e popullit.Cdo zgjidhje tjetër është vetëm dhunë e cila mund ta mbajë vetëm gjendjen tensionuese dhe të konfliktit(29 tetor 2005)

Kosova Lindore nuk duhet as të harrohet dhe as të sakrifikohet.Eshtë i nevojshëm artikulimi i kërkesave të shqiptarëve në Kosovën Lindore.Zotësia më e madhe që duhet të tregojnë forcat politike në Preshevë,Bujanoc e Medvegjë është që të kuptojnë realitetin që i rrethon dhe marrjen e një qëndrimi të drejtë në përputhje me të(3 nëntor 2005)

Nuk është shkencë ajo që i ngre përmendore politikës,as ajo së cilës i ngre përmendore politika.Sugjerojmë që të menjanojmë nga qarkullimi pikëpamje që bien ndesh me vullnetin e popullit të Kosovës.Përndryshe pranojmë kompromise përpara se çështjet të shtrohen në tryezën e bisedimeve(5 dhjetor 2005)

Bashkësia Ndërkombëtare duhet t’i flaës qartë të tashmes së Kosovës dhe t’i përgjigjet kërkesave të drejta të popullatës së saj.Po qe se nuk do të kuptohet prej së tashmes,nuk do të kuptohet as prej të nesmërmes as prej të pasnesërmes(8 shkurt 2006)

Nuk guxojmë që prej “pavarësisë”të mos i shohim “dromcat”prej të cilave mund të cungohet ajo.Krahas arritjes së pavarësisë…shqiptarët duhet ta “rikthejnë”tërësinë territoriale.Ata duhet të jenë shumë të kujdesshëm që të mos e lejojnë cungimin e territorit të tyre në emër të procesit të “decentralizimit”në veri të Kosovës që,ndryshe po “përvidhet”si reformë e qeverisjes locale “në tërë vendin”dhe në emër të exterritorialitetit që,ndryshe,po “përflitet” si “status i veçantë” për monumentet shpirtërore serbe(2 prill 2006)

Eshtë i papranueshëm vizatimi i “hartave etnike”në Kosovë “në emër të decentralizimit”.Serbisë që “do të dalë nga Kosova nga një derë e madhe”, nuk duhet lejuar “që të hyjë në të”nga një “derë e vogël”.Decentralizimi duhet të zhvishet nga “petku territorial dhe etnik”.Cdo “imponim i modelit të decentralizimit në Kosovë”do të mund të kthehej në efekt të kundërt.Serbia kërkon “krijimin e dy entiteteve në Kosoë”dhe këtë plan nuk e fsheh(8 prill 2006)

Edhe në periudhën e passtatusit Kosova mund të përballet me vetë statusin dhe implementimin e tij.Cdo zgjidhje e re krijon të paktën një problem të ri,implementimin e saj.Statusi i Kosovës nuk mund të përjashtohet nga ky parim(30 prill 2006)

Tovarish Putin,deklaratës suaj i mungon qasja reale për problemin e Kosovës.Duhet të keni parasysh se vetëvendosja e Kosovës është “pjesë e vetëvendosjes”nga ish-Jugosllavia,e cila nuk ekziston më dhe të cilën e braktisën edhe vetë popujt e trungut sllav...Tovarish Putin,Kosova i përmbush të gjitha kriteret e qenies shtet i pavarur dhe sovran(5 qershor 2006)

…Bashkësia Ndërkombëtare nuk ndërmerr veprime që pamundësojnë ndikimin e Beogradit në zhvillimet në Kosovë.Për institucionet vendëse mbetet një porosi që “të mos shtiren”se asgjë nuk po ndodh në pjesën veriore të Kosovës.”Të merresh me pasojat”është shumë më vështirë se “të merresh me shkaktarët”(19 qershor 2006)

Ndërkohë që po zhvillohen bisedime intensive për Kosovën,veçanërisht për pozitën e pakicës serbe dhe privilegjet që duhet të gëzojë ajo në Kosovën e passtatusit,një anë tjetër e Kosovës,Kosova Lindore,me komuna me shumicë shqiptare,pothuajse është lënë në harresë.Shqiptarët në përgjithësi,dhe ata në Kosovën Lindore në veçanti,duhen të mbrohen nga sajesa kufijsh ndarës midis pjesëve të kombit dhe,me qëllim të moscungimit të mëtejshëm të tërësisë.Në pyetjen përherë aktuale se si ta ruajmë tërësinë e çështjes,përgjigjja është shumë e thjeshtë:me mosmiratimin e copëtimeve të reja(30 gusht 2006)

Të martën me 28 nëntor,shqiptarët u përballen me pyetjen me të pakëndshme për ta:si të “jetojnë bashkë”të ndarë për gjashtë?Ajo që nuk duhet të lejonin që t’u ndodhë brenda kohës është që të mos rriten si popull e të tkurrën si komb(30 nëntor 2006)

Ajo që dhemb dhe që duket sheshit në dokumentin e Ahtisarit është dyshimi në vlerat civilizuese të shqiptarëve si popull dhe si komb për mbrojtjen e trashëgimisë fetare serbe.Ndoshta kjo është edhe një arsye më shumë që dokumenti është i zhveshur nga qenia kombëtare shqiptare,që hesht qenien e tyre si popull dhe si komb dhe që tret parimin e demokracisë mbi shumicën dhe pakicën parlamentare(14 shkurt 2007)

Kosova do të paguajë çmim të shtrenjtë në emër të krijimit të një shoqërie shumetnike.Parimi shumetnik po paguhet vetëm nga shqiptarët.Shtizat do të “thyhen”në çështjen e decentralizimit.Me planin e decentralizimit afro 30 për qind e territorit do të administrohet drejtpërdrejtë nga serbët;ata do të administrojnë 6 herë më tepës sesa janë vetë,kurse shqiptarët shumë më pak sesa janë(15 shkurt 2007)

Nuk mendoj se bëhet fjalë për “prani të lehtë ndërkombëtare”.Nëse ajo prani do “të zgjatej pa fund”,në Kosovë do të krijojë një mentalitet të ri vartësie.Plani i Bosnjës është dëshmuar si i dështuar.Nuk do të dëshiroja që “Bosnja të përsëritet në Kosovë”(4 mars 2007)Statusi i ri politik,juridik dhe ndërkombëtar i Kosovës duhet të jetë ekuivalent,pa asnjë mëdyshje,me pavarësinë dhe sovranitetin,me subjektivitet të njohur ndërkombëtar,në gjithë territorin e saj,pra të sigurojë zbatimin unik të ligjit,përfshirë pjesën veriore të Kosovës dhe të ashtuquajturat komuna me shumicë serbe…(2 prill 2007)