As Kosova dhe as Shqipëria nuk morën lajme të gëzueshme në këtë fundviti nga Bashkimi Evropian. “Babadimri” nuk u solli “dhuratat e premtuara”. Kosova dhe Shqipëria u vendosen në “sallat e pritjes”. Takimi i ministrave të jashtëm të Bashkimit Evropian konfirmoi se në Bashkimin Evropian nuk ka konsensus për Marrëveshjen  e Stabilizim-Asociimit për Kosovën. Në të vërtetë, mes shteteve anëtare të Bashkimit Evropian nuk ka pajtim rreth Kosovës.  Dihet se nga vijnë pengesat. Për disa nga vendet që nuk e kanë njohur Kosovën “është e papranueshme të thuhet se do të mund të ketë Marrëveshje  të Stabilizim-Asociimit”.

Trajtimi policor i të rinjve shqiptarë në Mal të Zi për shkak se parrulluan a kënduan shqip nuk përbën ndonjë lajm. Lajm do të përbënte sikur të mos kishte ndodhur trajtimi  policor i tyre.  Shqiptarët në Mal të Zi historikisht dhe aktualisht janë ndjekur dhe janë ndëshkuar prej regjimit, me gjithë faktin se janë treguar shumë lojalë me të. Mjafton të thuhet se ishte një 7 përqindësh i votave të tyre që i bëri të mundshme “të prek Evropën”.

Sa më afër  që jemi  28 Nëntorit, festës sonë të madhe të flamurit dhe të bashkimit, në qarqe të ndryshme thurren plane për të kremtuar ndaras. Dikush fton të Tiranë, tjetri në Vlorë, dikush thrret në kufirin shqiptaro-shqiptar, e dikush tjetër në Prizren.
A thua ka nevojë që të kujtojmë se 28 Nëntori është ditë e bashkimit, pavarësisht ideologjive, krahinave dhe konfesioneve. A thua ka nevojë që të (ri)përsërisim se për njëqind vjet ecëm në një rrugë me shumë lavirinte, kaluam dhe përjetuam një histori shumë të bujshme, por edhe të hidhur, të një kombi të vuajtur dhe të përndjekur, të cilit e kaluara “nuk i doli zot”, ndërsa ai arriti që të shpëtojë palcën kurrizore të tij. A thua ka nevojë të (ri)theksojmë  se ne duhet t’i (ri)kthehemi  historisë sonë “me sy përpara”, jo për ta harruar atë, por për të mos e (ri)shijuar të hidhurën e saj.

(Risjellim këtë shkrim si reagim në keqpërdorimin gjithnjë më të përhapur të fjalës së lirë)

Mendohet se kurrë nuk është folur më shumë dhe se kurrë nuk është shkruar më shumë se sot. A thua pse? Një e dhënë flet për rritjen e vazhdueshme të “prodhuesve të ideve”. Secili “prodhues i ideve” ka filozofinë e vet të të menduarit. Prandaj, “na bie hise” që të dëgjojmë fjalë nga më të ndryshmet dhe të lexojmë  shkrime nga më të ndryshmet., sepse potencialet e “prodhuesve të ideve” janë, poashtu, nga më të ndryshmet.